De werkplek van… een 112-meldkamercentralist

In de serie ‘De werkplek van…’ leest u verhalen van mensen met een bijzondere werkplek. Dit keer: Olaf van Oosterhout, verpleegkundig meldkamercentralist voor Veiligheidsregio Gelderland-Zuid. Vanuit de gemeenschappelijke meldkamer behandelt hij met zijn team alle (112-)meldingen voor ambulances in de regio.

546
0

In 1994 startte Olaf zijn carrière als verpleegkundig meldkamercentralist bij de meldkamer in Nijmegen. Al sinds eind jaren 70 werkt hij in de zorg. Olaf heeft het vak snel zien veranderen, op technologisch én organisatorisch vlak. De essentie van zijn werk is onveranderd. Olaf: “Je zet je dagelijks in voor mensenlevens, dat geeft ontzettend veel voldoening.”

Hoe ziet jouw werkplek eruit?
“In de meldkamer behandelen we 24/7 alle meldingen voor politie, brandweer en ambulance. De meldkamer is opgedeeld in twee ‘ringen’. In de buitenste ring zitten brandweer, politie en ambulance in groepen geclusterd. De binnenste ring is een soort ‘back-upkamer’ voor grootschalige incidenten.

meldkamercentralist

Olaf van Oosterhout (58), verpleegkundig meldkamercentralist

Ik zit in het ambulanceteam, dus ik behandel alle gezondheid-gerelateerde meldingen. Op mijn bureau zie je 7 beeldschermen, een telefoon en veel knoppen. Ik zit dus veel aan het bureau, maar ik schakel ook met andere collega’s van de brandweer en politie. Dit werk doe je écht samen.”

Wat is jouw taak in de meldkamer?
“Simpel gezegd ben ik de logistiek manager van de ambulanceafdeling. Daarvoor wissel ik af tussen twee verschillende rollen: aannamecentralist en uitgiftecentralist.

De ene dag ben ik aannamecentralist, dan ben ik het eerste contact bij een 112-melding en maak ik met de melder een zorgafspraak. Dat kunnen spoedgevallen zijn, maar ook verzoeken voor zogenaamde zorgambulances. Bijvoorbeeld: een patiënt wordt overgeplaatst naar een ander ziekenhuis of een hospice. Of een pasgeboren baby moet in een couveuse vervoerd worden. Soms is er geen directe (acute) zorg nodig, dan geef ik verpleegkundig advies of verbind ik de melder door met de huisartsenpost.

Als uitgiftecentralist is het mijn taak om elke spoedambulance op tijd op de juiste locatie te brengen. Hierbij word ik digitaal ondersteund door de Nederlandse Triage Standaard (NTS), zodat ik een melding snel kan indiceren (op urgentie) en triëren (sorteren). Daarnaast verzorg ik ook de restdekking: de continue strategische paraatheid van voertuigen in de hele regio. Eigenlijk ben ik de hele dag aan het ‘risken’.”

Waarom is deze functie jou op het lijf geschreven?
“Ik werk graag in hectiek en ik houd van afwisseling en adrenaline. In chaos floreer ik. Als ik daar vervolgens orde in kan scheppen, dan voel ik me prettig. Dankzij mijn ervaring als ambulanceverpleegkundige weet ik goed wat er speelt aan de andere kant van de telefoonlijn. En ik ben analytisch sterk, dat is een belangrijke eigenschap.”

Hoe houd je het hoofd koel tijdens je werk?
“Het is misschien opmerkelijk, maar ik laat me nergens meer door verwonderen. Natuurlijk grijpen ernstige situaties je aan, maar ik probeer elke melding zo feitelijk mogelijk te benaderen. Het went gaandeweg. Gelukkig neem ik bijna nooit dingen mee naar huis. Daar word je tijdens de opleiding goed op getraind. En mocht het wel gebeuren, dan is er een collegiaal opvangteam dat mij direct kan ondersteunen.”

meldkamercentralist

Terug in de tijd: de meldkamer zonder internet

Hoe zag je werkplek er 25 jaar geleden uit?
“Dat is een wereld van verschil met de werkplek van nu. Ik heb de meldkamer nog meegemaakt in de jaren 80, toen ik nog verpleegkundige was. Ik zie het nog voor me:  een lange tafel met veel telefoonhoorns, knoppen en notitieblokjes. Geen gps of internet.

Je had daardoor ook geen zicht op de locatie van een ambulance, politieauto of brandweerwagen. Communicatie onderweg verliep toen via een pager (semafoon). Ik herinner me nog goed hoe dat ging. Kreeg je in de ambulance een reeks korte tonen op de pager binnen, dan wist je dat het om een spoedgeval ging.”

Wat is er veranderd op het gebied van technologie?
“Het complete communicatieproces is gedigitaliseerd. Zo kan ik realtime alle meldingen en voertuigen volgen en wordt alles geregistreerd. Op een werkdag gebruik ik wel 12 softwaresystemen.

Een van die systemen is een schuifmodule: een informatiesysteem dat automatisch aangeeft hoe ik de restdekking moet verdelen. Als één ambulance ‘verschuift’ op de plattegrond, moet een ander voertuig zijn positie aanpassen. Ik stuur de ambulance dan naar een andere locatie, zodat we steeds proberen overal in de regio binnen 15 minuten ter plaatse te kunnen zijn.

Verder gebruiken we veilige systemen voor documentbeheer. Alle telefoongesprekken worden 15 jaar bewaard. En voor intern overleg met andere meldkamers maken we regelmatig gebruik van videovergaderen.”

Op welke gebieden heeft technologie je werk efficiënter gemaakt?
“De cijfers liegen er niet om: onze hulpdiensten zijn steeds sneller ter plaatse. Dat is mede te danken aan digitale systemen, maar ook dankzij de optimalisatie van uitvraagmethodieken. Hiermee kunnen we een melder binnen twee minuten helpen en kalmeren. Binnen die twee minuten is de ambulance vaak al onderweg, zodat we (bijna) altijd de norm van 15 minuten rijtijd behalen. Onze prestaties worden nauwkeurig bijgehouden en beoordeeld. Het moet altijd beter, dat is ons streven.”

meldkamercentralist

Olaf van Oosterhout op zijn werkplek in de meldkamer

Is er een situatie geweest waarin de spanning (te) hoog opliep?
“Ik was een spoedmelding aan het behandelen, de ambulance was al onderweg. Plots kreeg ik een noodmelding van de ambulance zelf: mijn collega’s waren geraakt door een andere auto. De ambulance was over de kop geslagen, mijn collega was gewond én de brancard met de zwaargewonde patiënt was omgevallen. Er gebeurde zo veel in één moment, dat ik het even benauwd kreeg. Gelukkig kon ik snel schakelen en is dit ongeluk voor alle slachtoffers goed afgelopen.”

Hoe zorg je voor een gezonde werk-privébalans?
“In mijn situatie moet ik daar goed opletten. Mijn vrouw werkt namelijk als ambulanceverpleegkundige voor dezelfde veiligheidsregio, dus wij zijn collega’s van elkaar. Hoewel we elkaar daardoor goed kunnen steunen, proberen we thuis niet te veel over werk te praten. In onze vrije tijd gaan we graag samen wandelen met onze hond, dat geeft veel ontspanning.”

Downloads bij dit artikel

Redactie WerkTrends Blaast dit platform dagelijks leven in

"Wij geloven in kennisdelen en verbinden. Zowel on- als offline. Brengen dit in de praktijk door nieuws, tips en inzichten te publiceren die het samenspel tussen werken en leven voor zowel mensen als bedrijven leuker, beter en efficiënter maakt."

Reageer ook

Reacties 0


Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reageer ook